SUBMIT A STORY

Please use our contact form if you want to contribute to SSK. You can submit any story that you want and we will post it here after some verification. Help others by submitting a story!

Click here to submit your story!

 
Only in the Philippines - www.onlyinph.com
HOME
Ang Alamat ng Alitaptap
Written by Administrator   
Thursday, 03 July 2008

Noong unang panahon, may isang makisig na binata na nais mag-asawa ng pinakamagandang dilag. Siya ay mayabang at masyaong malaki ang pagkakilala sa sarili. Kung minsan tuloy, nagdaramdam ang ilang mga dalaga s kanya dahil sa pamimintas niya kahit nakaharap ang dalaga.
Isang araw, papunta na siya sa bundok upang manguha ng yantok nang masalubong niya ang isang napakagandang dalaga na nakasuot ng putting-puti.
"Napakagandang dalaga," wika niya sa sarili at tuloy-tuloy na nilapitan niya ito.
Nang malapit na siya, nagtatakbo ang dalaga at nawalang parang bula. Hinanap niya ang dalaga sa buong kagubatan ngunit hindi niya nakita.
Sa tagal at hirap na dinanas ng binata sa paghahanap sa dalaga, nagalit siya.
"hindi ka talaga maganda. Ang ilong mo'y pango, ang mata mo ay duling at ang mga tenga mo ay malalapad!" sigaw ng binata.
Dahil sa pagkahapo ay nahiga siya sa lilim ng punung-kahoy para magpahinga. Naidlip siya at nang magising, nakita niya ang magandang dilag. Alam niyang maganda talaga ang dalaga at hindi totoo ang sinabi niya.
Siya ng dalaga, "ininsulto mo ako, kaya mula ngayon, ikaw ay magiging isang kulisap. Manunumbalik lamang ang anyo mo kapag naipakita mo sa akin ang isang dalagang mas higit ang kagandahan sa akin. Humayo ka at hanapin mo ang dalagang sinasabi ko para mabalik ang dati mong anyo," ang utos ng engkantadang babae.
Lumipad ang binatang naging kulisap upang hanapin ang babaeng mas maganda pa kaysa sa engkantada. Naghanap siya gabi't araw. Upang makita niya ang babaing gaganda pa sa sumpa sa kanya, nagdala siya ng ilaw tuwing gabi. Ang binatang yaon na naging kulisap ang tinawag natin ngayong alitaptap.

 
The Parable of the Cross
Written by The Storyteller   
Tuesday, 01 September 2009
The farmer had a series of misfortunes in fairly close succession. He was uttterly dejected and filled with self-pity. He truly felt like it was the end of the world for he could no longer bear the heaviness in his heart and mind.

It started with the loss of his work animal-one of the best carabaos in the barrio and the envy of many farmers. The carabao-nappers even added insult to injury for the animal was never sold as a prime beast for farming. Instead it was ruthlessly and recklessly butchered. But the thieves only got the thighs. The body was left to decay and was eventually found due to the foul smell-a fate more befitting useless and sick carabaos.

This caused the farmer's yield in his rice farm to dwindle drastically as he had to make do by borrowing carabaos from other farmers. To top it off, a bad drought completely wiped out his already meager crop.

At midyear, his only son was caught in possession of prohibited drugs. The boy was alsom confirmed to be a drug dependent.

His daughter eloped with the son of his archenemy. "Anyone except that family," he moaned to himself.

And as if to inflict the unkindest cost of all, his wife ran away with the town policeman.

The man knelt in quiet desperation and prayed in his small nipa hut. "LOrd, I have had it. I cannot take it anymore. This is just too much for me. I can no longer carry my cross."

A blinding light blazed upon the farmer and a kindly voice boomed. "I understand how you feel, my son. If you cannot bear your cross anymore, then come enter the room of crosses and select one whose weight you feel you can bear."

Immediately the farmer saw a door open before him. He dutifully entered the brightly lit room and left his cross by the door. He saw before him all sorts of bulky crosses-all much bigger and heavier than his. There was a bloodied cross which towered so high he could not discern its top. One after another, he tried but could barely lift the crosses.

Finally, he saw a small cross, which appeared manageable. He heaved it upon his shoulders where it rested comfortably. "Lord, I like this one," the farmer announced.

"THAT IS THE VERY SAME CROSS YOU BROUGHT IN, MY SON. Take it and go in peace," said the Lord.
 
Alamat ng Ibong Adarna
Written by The Storyteller   
Thursday, 27 August 2009
May isang kaharian pangalan ay berbanya na pinamumunuan ng isang hari nagngangalang Haring Fernando. May asawa siyang nagngangalang Reyna Valeriana at mga anak na sina Don Pedro, Don Diego at Don Juan na pawang nakalinya na susunod na hari ng Berbanya. Nang nagkaroon nd di malamang karamdaman ang hari, hinanap ni Don Pedro ang Ibong Adarna na ang awit lamang ang makapagpapagaling sa sakit ng hari. Narrating niya ang puno ng Piedras Platas subalit hindi niya nakita ang ibon dahil siya ay naging bato. Sumonod naman ay si Don Diego, nakita niya ang Adarna subalit nakatulog sa ganda ng awit ng Adarna kaya naging bato. Maluwalhati naming nakarating si Don Juan sa tuktok ng bundok Tabor at doon ay may nakita siyang ermitanyo. Binigyan siya nito ng pagkain at ilang impormasyon tungkol sa ibong adarna pati na rin 7 dayap at isang labaha upang hindi makatulog. Nang marating niya ang puno, ginamit niya ang mga dayap at labaha. Nang mahuli niya ang adarna, tinalian niya ang paa at saka dinala sa ermitanyo at nilagay sa loob ng isang hawla. Pinabuhusan ng tubig ang dalawang kapatid at naglakad sila patungo sa Berbanya. Pinagtulungan ng dalawa si Don Juan upang masolo ang pagiging hari. Ang adarna ay pangit na at malungkot ganoon din si Haring Fernando nang makitang hindi kasama ng dalawa si Don Juan. Ginamot ng isang uugod-ugod na matanda si Don Juan at umuwi na sa Berbanya. Nakita ng adarna si Don Juan at ito ay umawit at nagamot si haring Fernando. Iminungkahi ng adarna nag awing hari si Don Juan. Iniutos ng hari na ipatapon ang dalawa, ngunit dahil humiling si Don Juan na huwag na lang, ito ay ipinatigil.
Read more...
 
<< Start < Prev 1 2 3 4 Next > End >>

Results 5 - 8 of 16
© 2010 Sari-saring Kwento